CL-44 nigdy nie wszedł do masowej produkcji, dlatego też części do niego były drogie, a co za tym idzie ich eksploatacja przez siły powietrzne była mało ekonomiczna. Samoloty CC-106 służyły w dywizjonach No. 412 Squadron RCAF i No. 437 Squadron RCAF.
Konstrukcja CL-44 był czterosilnikowym, wolnonośnym, całkowicie metalowym dolnopłatem. Hermetyzowany kadłub o konstrukcji półskorupowej. Klasyczne usterzenie, skrzydła o trapezowym obrysie i lekkim wzniosie. Trójpodporowe, chowane podwozie z przednim podparciem.
Wersje CL-44D4 - standardowa wersja z odchylaną w celu ułatwienia załadunku towarów ogonową częścią kadłuba. Maszyna była produkowana seryjnie od stycznia 1961 roku. CL-44D5 - wersja o podwyższonej masie startowej, w której wzmocniono konstrukcje płatowca, produkowana od listopada 1961 roku. CL-44D6 - wersja o wydłużonym zasięgu, zdolna do lotów transatlantyckich z pełnym ładunkiem, przeznaczona dla Royal Canadian Air Force pod oznaczeniem CC-106 Yukon. Napędzana czterema silnikami Rolls-Royce Tyne Stage IV o mocy 4344 kW każdy. CL-44J (Canadair 400) - wersja pasażerska z kadłubem wydłużonym poprzez wstawienie dwóch segmentów przed i za skrzydłami o 4,57 m. Maszyna napędzana była czterema silnikami Rolls-Royce Tyne RTy.12 (Mk 515/10) o mocy 3865 kW każdy.