W twórczości pisarza dominują motywy autobiograficzne, dotyczące przede wszystkim kwestii związanych z nieszczęśliwym małżeństwem, tęsknotą za utraconą młodością oraz niespełnieniem. Jeśli chodzi o sposób obrazowania, stylistykę oraz środki formalne, Gilliams często odwoływał się do dorobku romantyzmu, symbolizmu oraz ekspresjonizmu.
Gilliams był laureatem szeregu nagród i wyróżnień: 1969 – Nagroda im. Constantijna Huygensa za dorobek 1972 – nagroda literacka Wspólnoty Flamandzkiej w uznaniu twórczości 1980 – doctor honoris causa Uniwersytetu w Gandawie 1980 – Niderlandzka Nagroda Literacka
Po śmierci pisarza ustanowiona została nagroda jego imienia.
W przekładzie na język polski ukazały się dwie powieści Gilliamsa: Elias of het gevecht met de nachtegalen (z 1936) oraz stanowiąca jej kontynuację Winter te Antwerpen (1953). Zostały one przełożone przez Andrzeja Kołaczkowskiego i opublikowane w tomie Eliasz albo walka ze słowikami, Warszawa 1971 (w serii Współczesna Proza Światowa).