W dodatku do najwyższego zaangażowania we wszystkich normalnych operacjach, przeprowadzał samodzielne ataki nocami przeznaczonymi na „odpoczynek” na obiekty tak silnie bronione, jak na przykład niemiecki pancernik „Tirpitz”, wówczas stacjonujący w Wilhelmshaven. Gdy zakończyła się jego pierwsza tura operacyjna, zgłosił się ochotniczo do dalszych działań i został nocnym myśliwcem, zamiast podjąć obowiązki instruktora. W trakcie tej jego drugiej tury zniszczył co najmniej trzy nieprzyjacielskie bombowce i przyczynił się w znacznym stopniu do tworzenia formacji nocnych myśliwców nowego typu. Po krótkiej przerwie wrócił ochotniczo do latania operacyjnego na nocnych bombowcach. Zarówno jako pilot, jak i dowódca dywizjonu wykazał się osobistą odwagą i zdolnością do osiągania wyników. Naloty na Berlin, Kolonię, Gdańsk, Gdynię, Genuę, Le Creusot, Mediolan, Norymbergę i Stuttgart były wśród celów, jakie atakował za dnia i w nocy. Po zakończeniu swej trzeciej tury lotów bojowych Wing Commander Gibson usilnie zabiegał o pozostawienie go w linii, w związku z czym został wybrany na dowódcę dywizjonu specjalnego przeznaczenia. Pod jego dowództwem dywizjon był w stanie dokonać jednego z najbardziej niszczycielskich nalotów tej wojny, doprowadzając do przerwania zapór Möhne i Eder. Zadanie było nadzwyczaj niebezpieczne i trudne.