Historia w Polsce Kościół wywodzi się z wydarzeń, które miały miejsce na kresach wschodnich przedwojennej Polski. Na terenie Pińska (leżącego obecnie na Białorusi) budował lokalny zbór pastor Bolesław Dawidow wraz z rodziną. Po zakończeniu działań wojennych w 1945 zgodnie z zarządzeniem władz ZSRR przeniósł się razem z rodziną do Polski, gdzie włączył się w działalność nurtu zielonoświątkowego.
Prowadzona przez niego działalność uznawana była za nielegalną, a spotkania odbywały się w prywatnych mieszkaniach. Przez wiele lat swojej działalności pastor Bolesław Dawidow i jego rodzina byli przedmiotem inwigilacji i prześladowania ze strony peerelowskich służb bezpieczeństwa. Miały miejsce rewizje, zamykanie i pieczętowanie części pomieszczeń w mieszkaniu używanym na spotkania, aresztowanie i wiele temu podobnych działań. Władze podejrzewały go o wieloletnie przewożenie Biblii do ZSRR.
Działające w Polsce od 1910 wspólnoty zielonoświątkowe tworzyły kilka odrębnych nurtów. W latach 1947–1953 większość zielonoświątkowców znalazła się w Zjednoczonym Kościele Ewangelicznym (ZKE). Bolesław Dawidow wystąpił z ZKE w 1956 i od tego czasu działał niezależnie. W latach 60. powstał zbór warszawski.