thumb|300px|Mapa powiatu głubczyckiego, pszczyńskiego i raciborskiego z 1790 roku z zacieniowanym na żółto powiatem raciborskim Powiat raciborski w latach 1743–1817 – dawna pruska jednostka terytorialna średniego szczebla z siedzibą w Raciborzu. Powstała 19 lutego 1743 roku a przestała istnieć po wprowadzeniu reformy administracyjnej z dniem 1 stycznia 1818 roku.

Powstanie powiatu wiąże się z zajęciem Śląska przez Prusy w następstwie I wojny śląskiej, kiedy to król pruski Fryderyk II Wielki 25 listopada 1741 roku wydał zarządzenie likwidujące księstwa i wolne państwa stanowe, wprowadzając w latach 1741–1743 na ich miejsce powiaty. Powiat raciborski został utworzony w dniu 19 lutego 1743 roku. Granice powiatu pokrywały się z dawnym księstwem raciborskim, a jedyną zmianą było dołączenie do powiatu niewielkiej enklawy ze wsiami: Dobieszów, Dobrosławice, Warmuntowice, Ucieszków i Maciowakrze. Według danych z 1787 roku powiat liczył około 1040 km² zamieszkane przez 47 686 osób. W jego obrębie znajdowały się trzy miasta (Racibórz, Żory oraz Rybnik) i 144 wsie.