Klasyczne kryteria stabilności, po podstawieniu operatora w miejsce częstotliwości, mają również zastosowanie w odniesieniu do układów dyskretnych. Kryterium Nyquista ma zastosowanie do transmitancji dziedziny i ogólne zastosowanie dla funkcji o wartościach zespolonych. Zastosowanie mają również kryteria stabilności Bodego, a Kryterium Jury określa stabilność układu dyskretnego w oparciu o jego wielomian charakterystyczny.

Projektowanie regulatorów cyfrowych Projektowanie komputerowych systemów sterowania procesami ciągłymi (lub ich identyfikacji) można prowadzić w dziedzinach czasu ciągłego i dyskretnego. Opracowanie właściwego algorytmu dyskretnego uwzględnia zwykle przynajmniej dwie fazy: projekt właściwy i dyskretyzację, przy czym kolejność tych faz bywa różna. Zależnie od tego, w której dziedzinie ulokowany zostanie projekt właściwy wyróżnia się dwie metody projektowania regulatorów: metodę czasu ciągłego – projekt algorytmu wykonany w dziedzinie czasu ciągłego wymaga później dokonania dyskretyzacji; metodę czasu dyskretnego – w metodzie tej, dla opracowania właściwego projektu, niezbędna jest uprzednia dyskretyzacja obserwowanego układu.