Frankie Yale (ur. 22 stycznia 1893 w Longobucco, zm. 1 lipca 1928 w Nowym Jorku) – amerykański gangster pochodzenia włoskiego, czołowa postać nowojorskiego (brooklyńskiego) świata przestępczego.
Współpracownik Johnny’ego Torrio i Ala Capone – pracował dla nich jako „cyngiel”. Mając kilkanaście lat, wstąpił do znanego gangu Five Points, zanim osiągnął wiek pełnoletni, odpowiadał już za wiele morderstw (za żadne z nich nie stanął przed sądem). Ponosi odpowiedzialność za zabójstwo głównych rywali Ala Capone, m.in. Diona O’Baniona i Jima „Big” Colosimo. Od roku 1908 razem z Johnnym Torrio zaczął prowadzić przestępczy proceder w ramach Czarnej Ręki – wymuszanie haraczy od włoskich imigrantów, straszenie ich śmiercią w przypadku niepłacenia. Proceder ten trwał do ok. 1920 roku, kiedy to gangsterzy zajęli się innymi, bardziej dochodowymi interesami, m.in. handlem alkoholem w czasie prohibicji.
W drugiej połowie lat 20. nastąpiło pogorszenie stosunków między Alem Capone a Yale.