Nigdy nie wystąpili przeciwko sobie i nawzajem się uzupełniali nawet wtedy, gdy Ricca odsiadywał wyrok w więzieniu.
Wchodził w skład Komisji Syndykatu (jako przedstawiciel mafii chicagowskiej) – po aresztowaniu Lucky Luciano w 1936 roku. Słynął z rządów silnej ręki, nie tolerował niekompetencji i nieuczciwości wśród członków mafii (odpowiada za pokazowe zabójstwo inkasenta haraczy – Williama „Action” Jacksona. Jego śmierć miała stanowić ostrzeżenie dla innych). To u jego boku i Paula Riccy karierę przestępczą kontynuował Sam Giancana – początkowo pełnił rolę ich szofera i głównego „cyngla”, awansując później na bossa mafii chicagowskiej (w 1957 roku). Jednakże Accardo i Ricca z biegiem czasu ograniczali wpływy psychopatycznego Sama. Po śmierci Riccy (1972), zastępcą Tony’ego został Joe Aiuppa.
Najprawdopodobniej odpowiada za decyzję usunięcia (zabicia) Sama Momo Giancany (19 czerwca 1975 roku. Mafia miała obawiać się ujawnienia jego kontaktów z CIA w sprawie usunięcia Fidela Castro na Kubie).
Tony Accardo doceniał (podobnie jak Al Capone) znaczenie wieloetnicznej mafii chicagowskiej (Włosi, Żydzi, Polacy, Irlandczycy, Afroamerykanie i Latynosi).