Możliwe, że grupa zwierząt została zabita przez gwałtowną powódź, która przetransportowała ich ciała przed złożeniem na równinie zalewowej, lub zgromadzenie rauizuchów jest wynikiem działalności czynnika, który ostatecznie doprowadził do ich śmierci. Może ono reprezentować najstarszy znany dowód na występowanie u archozaurów zachowań stadnych – pozostałe są młodsze o co najmniej 10 mln lat.
Czaszka i żuchwa Decuriasuchus są bardzo podobne jak u rauizuchów Prestosuchus chiniquensis i Saurosuchus galilei – taksony te łączy np. obecność w przybliżeniu trójkątnego okna przedoczodołowego i wygiętej kości nosowej (tworzącej „rzymski nos”) – jednak wykazują również kilka cech charakterystycznych dla Decuriasuchus, m.in. występowanie aż siedemnastu zębów w kości szczękowej i bocznego rozszerzenia kości nosowej i łzowej, nachodzącego na okno przedoczodołowe od strony grzbietowej.