choć treść opowiadania jest już nieraz znacznie zniekształcona i rozbudowana, na końcu następuje zawsze ukaranie Nadana. Urwaną opowieść na papirusie elefantyńskim uzupełnia zbiór ponad 100 sentencji mądrościowych, których autorstwo przypisano Achikarowi.
Historyczność postaci Achikara potwierdzają dokumenty spisane pismem klinowym z początku VII wieku p.n.e., w których mowa jest o mędrcu imieniem Achuqar lub Achiaqar.
Według Uruckiej listy królów i mędrców (III w. p.n.e.), tekstu klinowego będącego listą legendarnych i historycznych mezopotamskich władców, mędrców i uczonych, właściwe, asyryjskie imię tej postaci nie brzmiało Achikar, lecz Aba-Enlil-dari. Poświęcony mu fragment brzmi następująco: „za panowania Asarhaddona, króla, Aba-Enlil-dari, którego Aramejczycy zwą Achikarem (akad. a-hu-'u-qa-a-ri), był uczonym (akad. ummânu)”Alan Lenzi, "The Uruk List of Kings and Sages and Late Mesopotamian Scholarship", Journal of Ancient Near Eastern Religions 8/2 (2008), s. 141 i 143..