Napęd Zespół napędowy okrętu stanowiły cztery kotły parowe typu Penhoët o ciśnieniu roboczym 20 at, zasilające parą dwie turbiny de Laval z przekładniami redukcyjnymi, o łącznej mocy projektowej 33 000 shp. Prędkość maksymalna „Gotlanda” wynosiła 27,5 węzła przy 300 obrotach na minutę. Na próbach we wrześniu 1934 roku okręt osiągnął prędkość 27,53 węzła przy mocy siłowni 32 768 shp. Zapas paliwa wynosił 800 ton, a maksymalnie 880 ton, co pozwalało okrętowi na pokonanie 4000 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 12 węzłów.

Rufowa część pokładu była przykryta gładkim pokładem lotniczym, na rufie znajdował się dźwig do podnoszenia wodnosamolotów z wody. Obrotowa katapulta znajdowała się za wieżą rufową, na równi z pokładem lotniczym i można było na nią przetaczać samoloty z trzech torów na pokładzie lotniczym oraz dwóch po bokach wieży. Długość katapulty w pozycji spoczynkowej wynosiła 14 m, a do startu rozkładano ją do 22 m. Wystrzeliwała samoloty za pomocą sprężonego powietrza, co dwie minuty. Po wodowaniu samolot był podnoszony żurawiem, przy czym w razie falowania można było zastosować prostokątny żagiel holowany za okrętem, na który wpływał wodnosamolot.