Najwcześniejsze wzmianki Herb wymienia Nowy Siebmacher, Kasper Niesiecki (Korona polska), Emilian Szeliga-Żernicki (Der polnische Adel, Die polnischen Stammwappen) i Juliusz Karol Ostrowski (Księga herbowa rodów polskich), przy czym Niesiecki stwierdza, że Ruściński nosił herb Lew z głową strusia. Zapis ten był później interpretowany przez Ostrowskiego jako hybryda lwa z głową strusia. Inny punkt widzenia przedstawiono w publikacji poświęconej herbom miast, gmin i powiatów na Pomorzu. Tam herbem miał być lew, zaś głowa strusia stanowić miała klejnot. Właściwszą formę herbu podawał także T. Rembalski w latach 2007 i 2008, o czym pisze Przemysław Pragert. Pragert informuje ponadto, że herb Rusociński pojawił się już u Jana Długosza, który opisał herb Jana Ruszczyńskiego, założyciela klasztoru kartuzów. Herb ten miał przedstawiać lwa z głową jesiotra. Prawdopodobnie doszło tu do jeszcze jednego błędu, gdzie łacińskie słowo struthionis - struś, pomylono ze słowem sturionis - jesiotr. Na tej podstawie w pracy o klasztorze kartuzów z 1749 roku zamieszczono herb dwudzielny w pas, gdzie w polu górnym była głowa jesiotra, zaś w polu dolnym błękitnym lew skaczący złoty. W kolejnym wydaniu tej pracy zorientowano się prawdopodobnie w pomyłce i herb przedstawiał w polu błękitnym lwa, zaś w klejnocie głowę strusia.