Łącznie odniósł siedem zwycięstw oraz pięciokrotnie startował z pierwszej pozycji.

MotoGP (1997) Po sukcesie w WSBK, Corser awansował z ekipą Promotor do serii wyścigów Grand Prix (od czwartej rundy, na torze Mugello, nosił nazwę Red Bull WCM). Stajnia użytkowała motocykle Yamahy. Debiut w serii okazał się jednak rozczarowujący dla Australijczyka, który wyraźnie odstawał od swojego zespołowego partnera Luki Cadalora. W ciągu siedmiu wyścigów Corser czterokrotnie sięgał po punkty, na najlepszym uzyskując zaledwie dwunastą lokatę (wynik ten odnotował we Włoszech). Po GP Holandii został zastąpiony przez swojego rodaka Kirka McCarthy.

World Superbike (od 1998) Po nieudanej rocznej przygodzie w klasie 500 cm³, Australijczyk wrócił do WSBK, podpisując kontrakt z zespołem ADVF Ducati Racing. Powrót w wykonaniu Corsera okazał się znakomity. Corser aż siedmiokrotnie sięgał po pole position, a w większości wyścigów stawał na podium (w tym dwukrotnie na najwyższym stopniu – na Laguna Seca oraz Brands Hatch). Do ostatniej rundy prowadził w klasyfikacji generalnej, jednakże w wyniku złamania żeber podczas rozgrzewki, Corser nie był w stanie walczyć o wysokie pozycje i ostatecznie przegrał rywalizację o mistrzostwo zarówno z Fogartym, jak i Slightem.