Po nieudanej ofensywie białogwardyjskiej Armii Północno-Zachodniej gen. Nikołaja N. Judenicza na Piotrogród jesienią 1919 r., armię łotewską zasiliły 3 brytyjskie czołgi Mark V i 2 Mark B, wspierające wcześniej wojska Białych Rosjan. Nazwano je „Minstr. Pres. Ulmanis”, „Generalis Balodis”, „Generalis Burt's”, „Latgalietis” i „Vidzemnieks”.

W latach 1925–1930 łotewskie siły zbrojne zasiliło 6 nowych pociągów pancernych, które zastąpiły pochodzące z okresu wojny o niepodległość. Weszły one w skład Pułku Pociągów Pancernych w Rydze. Na pocz. 1926 r. Łotwa zakupiła we Włoszech 6 czołgów Fiat 3000 A, w tym 2 uzbrojone w działko 37 mm L/33 Puteaux, zaś pozostałe w karabin maszynowy Vickers. Po ich dostarczeniu do Rygi we wrześniu 1927 r., utworzyły one Pułk Samochodowo-Czołgowy. Od 1930 r. w składzie łotewskiej formacji obrony terytorialnej Aizsargi znalazła się tankietka produkcji brytyjskiej Carden-Lloyd Mk VI. Użyto jej 17 marca 1934 r. w Rydze podczas zamachu stanu przeprowadzonego przez premiera Kārlisa Ulmanisa. W marcu 1935 r. w Wielkiej Brytanii zostało zakupionych 18 lekkich czołgów Vickers. 6 z nich było uzbrojonych w działko 40 mm, zaś reszta w karabin maszynowy Vickers. Czołgi z działkami przybyły na Łotwę dopiero w maju 1938 r. W 1939 r. Łotysze nabyli od Niemców 96 działek przeciwpancernych 47 mm.