Połączenie terapii elektrowstrząsowej z narkozą pozwala temu zapobiec...” Sargant zalecał także zwiększenie częstotliwości stosowania elektrowstrząsów w przypadku „opornych, obsesyjnych pacjentów” w celu wywołania efektu „terapeutycznej dezorientacji”, a także uniemożliwienia pacjentom wyrażania sprzeciwu. Stwierdził także, że „Utrzymując pacjenta w stanie uśpienia, można stosować najróżniejsze metody leczenia, w tym różnego rodzaju leki i elektrowstrząsy, których połączenie powoduje, że podczas narkozy następują znaczne utraty pamięci. Zazwyczaj pacjent nie wie wówczas ile czasu spał ani jakie rodzaje leczenie zastosowano, nawet, jeżeli były to elektrowstrząsy. Podczas snu ... można zastosować wiele fizycznych metod leczenia, koniecznych, ale często źle tolerowanych. Być może jesteśmy świadkami początku nowej, ekscytującej ery leczenia w psychiatrii, podobnej do tej, która nastąpiła po wprowadzeniu znieczulenia w chirurgii”Sargant and Slater 1972, 89-96.