Władysław Folkierski (ur. 6 lutego 1890 w Paryżu, zm. 3 czerwca 1961 w Londynie) – polski historyk literatury francuskiej, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek władz Stronnictwa Narodowego, działacz polityczny na emigracji, minister prac kongresowych oraz wyznań religijnych i oświecenia publicznego w rządzie RP na uchodźstwie, organizator i prezes Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie.
Życiorys Był synem Władysława (matematyka i inżyniera, współpracownika Ernesta Malinowskiego, kierownika budowy kolei transandyjskiej, linii telegraficznych oraz fortyfikacji portów m.in. w Peru) i Julii z domu Krysińskiej herbu Leliwa. Uczęszczał do gimnazjum Św. Anny w Krakowie, w latach 1908–1912 studiował historię literatury i romanistykę na UJ. W 1913 obronił doktorat (praca L'Element historique dans le chansons de geste, przygotowana pod kierunkiem Stanisława Strońskiego) i podjął pracę nauczyciela języka francuskiego w gimnazjum w Wieliczce; francuskiego uczył również w latach 1919–1920 w II gimnazjum w Krakowie. W 1920 został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Jagiellońskiego, dyrektorem Seminarium Filologii Romańskiej oraz kierownikiem I Katedry Filologii Romańskiej;