Wśród wypromowanych przez niego doktorów znaleźli się oraz .

W 1994 otrzymał nominację na sędziego Sądu Najwyższego, orzekał w Izbie Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

W 2010 był rekomendowany przez klub poselski SLD do Trybunału Konstytucyjnego (z poparciem posłów z innych ugrupowań, w tym PO), nie został jednak wówczas wybrany. W 2011 został zgłoszony po raz kolejny, tym razem wybrano go w skład TK (w miejsce Ewy Łętowskiej). Ślubowanie złożył 29 maja tego samego roku. W grudniu 2016 zapowiedział rezygnację ze stanowiska sędziego Trybunału Konstytucyjnego i powrót do orzekania w Sądzie Najwyższym, motywując swoją decyzję sprzeciwem wobec sposobu, w jaki Prawo i Sprawiedliwość obchodzi się z TK. Prezydent Andrzej Duda powołał go na sędziego Sądu Najwyższego w styczniu 2017Postanowienie nr 1130.3.2017 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 stycznia 2017 r. o powołaniu do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego ().. Orzekał w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych. 1 kwietnia 2020 przeszedł w stan spoczynku.

Obejmował funkcje redaktora naczelnego czasopism „Państwo i Prawo” (2012), „Europejskiego Przeglądu Sądowego” (2005) oraz „Przegląd Prawa Antydyskryminacyjnego” (2025).