Założycielami Towarzystwa Literatury Fińskiej byli ludzie związani z Królewską Akademią w Turku, którzy spotykali się w soboty, aby dyskutować o zagadnieniach literackich i filozoficznych (zwłaszcza o filozofii Hegla). Wzorców ideologicznych dostarczała im twórczość historyczna Henrika Gabriela Porthana, a organizacyjnych – kluby literackie powstające licznie pod koniec XVIII w. Po przeniesieniu uniwersytetu po wielkim pożarze Turku (1827) było to środowisko związane z Uniwersytetem Helsińskim (od 1829). Zwano ich „grupą Nervandera” lub Sobotnim Towarzystwem (Lauantaiseura). W 1831 roku przekształcili się w formalną organizację, zmierzającą do pogłębienia znajomości kultury fińskiej (sami działacze posługiwali się wówczas najczęściej językiem szwedzkim). W gronie założycieli towarzystwa znaleźli się pisarze, działacze społeczni i naukowcy, m.in. Matias Aleksanteri Castrén, Fredrik Cygnaeus, Gabriel Rein, Fredrika Runeberg, Johan Runeberg, Johan Wilhelm Snellman.