Pierwszą koncepcją dla ashigaru było stworzenie zwartej jednostki używającej długich włóczni zwanych yari. Miała być to skuteczna taktyka przeciwko szarży samurajskiej kawalerii. Skuteczność tej lekkozbrojnej piechoty została jednak zwiększona przez wprowadzenie w Japonii broni palnej pochodzącej z handlu z kupcami portugalskimi. W pierwszych latach Sengoku arkebuzy nie znalazły powszechnego użycia z powodu trudności w ich zdobyciu. Najbardziej znaczący daimyō posiadali z początku maksymalnie od 300-500 arkebuzów, (Takeda, Hōjō, Shimazu, Uesugi), lecz już w 1575 r. ich liczba dochodziła do 3 tys. (Oda).
Pomimo niewielkich ilości, nie sposób pominąć roli, jaką odegrała broń palna w okresie wojny domowej, niejednokrotnie przechylając szalę zwycięstwa podczas ważnych starć. Warto wspomnieć o bitwie pod Nagashino w 1575 r., gdzie dotąd niepokonana kawaleria klanu Takeda została zdziesiątkowana przez Nobunagę Odę, który nacisk położył na taktykę uwzględniającą przede wszystkim salwę z arkebuzów. Bitwa pod Nagashino jest pełna niejasności i do dziś wywołuje spekulacje co do jej przebiegu. Część historyków uważa, że zwycięstwo dała Nobunadze nowoczesna taktyka walki, w której strzelcy ukryci za drewnianymi palisadami prowadzili ciągły ogień do nieprzyjaciela.