operowała początkowo na Górnym Śląsku i w Zagłębiu Dąbrowskim, skąd 10 września wyruszyła w kierunku Przemyśla. EG VI i EK 16 zostały utworzone z myślą o pacyfikacji odpowiednio Wielkopolski i Pomorza Gdańskiego, stąd operowały wyłącznie na obszarze tych regionów.

Einsatzgruppen posuwały się w ślad za armiami Wehrmachtu, wkraczając do polskich miejscowości niemal natychmiast po ich zajęciu przez regularne wojsko. W zdobytych miastach i miejscowościach przeprowadzały masowe aresztowania. Zatrzymywano w szczególności osoby, których nazwiska figurowały na przygotowanych przed wybuchem wojny listach proskrypcyjnych. Listy te były na bieżąco aktualizowane i uzupełniane – przede wszystkim w oparciu o donosy składane przez miejscowych volksdeutschów oraz dane pochodzące ze zdobycznej dokumentacji, którą znajdowano w siedzibach polskich urzędów i organizacji. Ponadto Einsatzgruppen zatrzymywały i mordowały polskich obrońców cywilnych, których Wehrmacht nie zdążył dotąd pojmać i rozstrzelać. Zgodnie z wytycznymi: „Kto z Polaków zbiegł, nie może więcej powrócić”, rozstrzeliwano uchodźców z zachodnich województw, którzy po zakończeniu działań wojennych usiłowali powrócić do swych domów.