ich składu osobowego, miejsc koncentracji i marszrut.
W lipcu i sierpniu 1939 roku SS-Brigadeführer Werner Best utworzył – przy ścisłej współpracy z szefem wywiadu zagranicznego SD Walterem Schellenbergiem i w oparciu o podległe sobie referaty Urzędu Administracji i Prawa w Głównym Urzędzie Policji Bezpieczeństwa oraz wydział I Urzędu Tajnej Policji Państwowej (Gestapo Amt) – normatywny, personalny i techniczny szkielet Einsatzgruppen. Wcześniej, gdyż już w czerwcu, oficerowie SS, którzy mieli stanowić kadrę dowódczą przewidywanej operacji przeciwko Polsce, przeszli dwuipółtygodniowe szkolenie w szkole SD w Bernau bei Berlin.
Jeszcze przed rozpoczęciem działań wojennych, w oparciu m.in. o informacje uzyskane od niemieckich konfidentów w Polsce, została opracowana tzw. Sonderfahndungsliste („Specjalna lista poszukiwań dla Polski”), a także inne listy proskrypcyjne. Zawierały one dane obywateli polskich, którzy mieli zostać aresztowani przez Einsatzgruppen po wybuchu wojny.
Działania prowadzone przez SD i SiPo w Polsce otrzymały kryptonim „Tannenberg”.