W tym samym roku duchowny otrzymał godność igumena, zaś w sierpniu 1943 archimandryty.
2 kwietnia 1944 w soborze Objawienia Pańskiego w Moskwie archimandryta Borys przyjął chirotonię na biskupa nieżyńskiego, wikariusza eparchii czernihowskiej, w której jako główny konsekrator wystąpił patriarcha moskiewski i całej Rusi Sergiusz. W 1945 biskup Borys został ordynariuszem eparchii czernihowskiej i nieżyńskiej. W 1947 przeniesiony na katedrę saratowską, zaś od 1948 został locum tenens eparchii czkałowskiej i buzułuckiej; od 1949 zarządzał nią jako ordynariusz.
W czerwcu 1950 został skierowany do Berlina w celu dokonania oceny funkcjonowania w Niemczech Zachodnich parafii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Jego raport zalecał dokonanie w eparchii berlińskiej i niemieckiej reorganizacji. W rezultacie we wrześniu 1950 Borys (Wik) sam został biskupem berlińskim. Przeprowadził remont soboru katedralnego w Berlinie oraz cmentarnej cerkwi Świętych Konstantyna i Heleny. Zainicjował również druk miesięcznika Głos prawosławia w nakładzie 500 egzemplarzy i organizował w domu biskupim pokazy filmów radzieckich. W 1951 otrzymał godność arcybiskupią.