Maksymalna awaria projektowa (MAP, ang. maximum credible accident) – najgroźniejsza awaria rozpatrywana w projekcie elektrowni jądrowej. Projekt elektrowni musi udowadniać urzędowi dozoru jądrowego wydającego licencję na pracę elektrowni, że w przypadku takiej awarii układy bezpieczeństwa zapewnią skuteczny odbiór ciepła powyłączeniowego i wychłodzenie reaktora, chroniąc go przez stopieniem i narażeniem na emisję substancji promieniotwórczych poza obudowę bezpieczeństwa.

Pojęcie zostało wprowadzone przez amerykańską Komisję Energii Atomowej w 1959.

W reaktorach wodnych ciśnieniowych najczęściej maksymalną awarią projektową jest całkowite rozerwanie największego rurociągu obiegu pierwotnego (tzw. AUCH po DROP – awaria utraty chłodzenia po dużym rozerwaniu obiegu pierwotnego). Zgodnie z zasadą pesymizacji, obowiązującą przy projektowaniu urządzeń jądrowych, zakłada się, że rozerwanie następuje natychmiast na całym przekroju rurociągu („cięcie gilotynowe”) na dopływie do rdzenia, z dwustronnym wypływem chłodziwa. Badania pęknięć rur dowodzą jednak, że duże rurociągu pękają jako rozwierająca się szczelina wzdłużna a wypływ z pęknięcia nie osiąga natychmiast maksymalnej wartości.