Decyzją Naczelnego Wodza wojsko polskie miało zaatakować Wilno i jednocześnie rozpocząć ofensywę na Lidę, aby zabezpieczyć tyły.
Jednocześnie w samej Lidzie istniała społeczność polska, której działacze jeszcze w 1918 utworzyli szereg organizacji mających na celu zabezpieczanie polskich interesów w mieście. Niektóre z nich, jak Koło Polek w Lidzie, działały w konspiracji w czasie funkcjonowania na tym terenie władzy radzieckiej, podejmowały wysiłki na rzecz wspierania polskich formacji wojskowych i oczekiwały przejścia Lidy pod polską władzę. Zasadnicze działania na Lidę poprzedził wypad oddziałów Grupy Zaniemeńskiej płk. Stanisława Dziewulskiego. 23 marca 1919 oddział wypadowy w sile 3 szwadron 7 pułku ułanów, szwadron Jazdy Ziemi Mazowieckiej i pluton 4 pułku ułanów uderzył na Lidę. Jednocześnie w kierunku zachodnim operowało półtora szwadronu 4 pułku ułanów i bateria 9 pułku artylerii polowej. Przejściowo zajęto koszary, jednak sowiecki kontratak wyparł Polaków z miasta.