Charops (gr: Χάροψ, Chárops) (zm. 157 p.n.e. w Brundisium) – tyran Epiru od 167 p.n.e. do swej śmierci. Syn Machatosa, syna Charopsa, i Filotis.

Rodzina Dziadkiem Charopsa był Charops, obywatel epirocki. Stał on po stronie Rzymian w ich wojnie z Filipem V Macedońskim. Gdy w r. 198 p.n.e. król Macedonii zajmował przesmyki Epiru, Charops pomógł Rzymianom w usunięciu go ze swego kraju.

W r. 191 p.n.e. Charops posłował do Antiocha III Wielkiego, króla państwa Seleucydów, który zimował w Chalkis na Eubei. Przedstawił królowi prośbę Epirotów, by nie wciągał ich więcej na wojnę z Rzymianami oraz pamiętał, że oni mieszkają najbliżej Italii. Proponował mu, że jeżeli może przybyć do Epiru, to zostanie przyjęty w ich miastach i portach.

Młodość Charops do końca życia pozostał przyjacielem Rzymian. Miał po zmarłym synu Machatasie wnuka Charopsa, którego wysłał w młodości do Rzymu, by poznał tam język i literaturę oraz zawarł znajomości. Charops po pewnym czasie wrócił do domu. Po śmierci dziadka zaczął się buntować, gdyż był lekkomyślnym i zepsutym młodzieńcem. Nikt z ludzi wysoko postawionych, takich jak Antinoos lub Kefalos, początkowo się z nim nie liczył. Gdy doszło do wojny między Rzymem a Perseuszem Macedońskim, Charops, wykorzystując swe dawne znajomości, oczerniał swoich rodaków przed Rzymianami.