Po sześciu dniach walk formacja zdołała wyjść z okrążenia.
W listopadzie 1941 roku został dowódcą 5 Korpusu Kawalerii, który w grudniu 1941 został przemianowany na 3 Gwardyjski Korpus Kawalerii i dowodził nim w czasie walk w rejonie miasta Jelec, operacji barwienkowsko-łozowskiej, bitwy o Charków i operacji woronesko-wołoszyłowgradzkiej.
W lipcu 1942 roku został dowódcą 28 Armii, którą dowodził do czasu jej przekształcenia w 4 Armię Pancerną w sierpniu 1942 roku. Następnie był słuchaczem wyższego kursu w Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa. Po jej zakończeniu został w marcu 1943 roku 69 Armii, którą dowodził w czasie bitwy na łuku kurskim. W kwietniu 1944 roku został dowódcą 10 Armii, a następnie 33 Armii. Dowodząc tą armią brał udział w forsowaniu Dniepru.
W okresie od lipca do października 1944 roku przebywał w szpitalu z powodu choroby, a po wyleczeniu w grudniu 1944 roku został członkiem Rady Wojennej 1 Frontu Białoruskiego. W styczniu 1945 roku został zastępcą dowódcy 61 Armii, a następnie zastępcą dowódcy 1 Frontu Białoruskiego.
Po zakończeniu wojny został zastępcą dowódcy Dońskiego Okręgu Wojskowego.
W 1946 roku został przeniesiony do rezerwy. Mieszkał w Kijowe, gdzie zmarł.
Awanse komdiwPo zmianie stopni wojskowych w 1940 roku – generał major.