stało się to jego osobistą tragedią. Od tego momentu z dużą nieufnością podchodził do palestyńskich Arabów, gdyż zabójca, Mustafa Szukri Aszu, był Palestyńczykiem. W marcu 1956 al-Madżali objął dowództwo nad Legionem Arabskim.
W latach 1958–1975 pełnił obowiązki szefa Sztabu Generalnego Jordańskich Sił Zbrojnych. Stłumił naserystowskie zamieszki w 1957, zaś w 1960 brał udział w przywracaniu porządku po zabójstwie premiera Hazzy al-Madżalego (który był jego kuzynem) przez agentów syryjskich. W przeddzień wybuchu wojny sześciodniowej został zmuszony oddać dowództwo do Egiptu. Po wojnie wyraził swoją irytację nadchodzącymi do niego sprzecznymi rozkazami, w wyniku których, jak twierdził, Jordania utraciła Zachodni Brzeg ze Wschodnią Jerozolimą. Podał się wówczas do dymisji, jednak przez kolejny rok pełnił urząd ministra obrony Jordanii.
We wrześniu 1970 palestyńscy terroryści wysadzili cztery międzynarodowe samoloty pasażerskie w pobliżu głównej kwatery jordańskiej armii w Zarka. Król Husajn I ogłosił wówczas stan wojenny i ponownie powołał Habisa al-Madżalego na głównodowodzącego armią, rozkazując mu zdławić palestyński bunt (Czarny Wrzesień). W ciągu dziesięciu dni starć zginęło 3,5 tys.