9 grudnia 1954 odwołany ze stanowiska Ministra BP, a w lipcu 1955 nakłoniony, by zrezygnował z członkostwa w Biurze Politycznym KC PZPR. Mimo że doszło do procesów m.in. Romana Romkowskiego, Józefa Różańskiego i Anatola Fejgina, Stanisław Radkiewicz pozostał całkowicie bezkarny. Po złożeniu samokrytyki został mianowany ministrem Państwowych Gospodarstw Rolnych. W maju 1957 usunięty z KC PZPR i z partii. Od 1958 dyrektor departamentu i inwestycji w Urzędzie Rezerw Państwowych, w latach 1963–1968 dyrektor generalny. W 1968 przeszedł na emeryturę.
Do śmierci z krótką przerwą był członkiem PZPR, a „Trybuna Ludu” zamieściła 14 grudnia 1987 następujący nekrolog: Stanisław Radkiewicz, generał w stanie spoczynku.
Jego żoną była Ruta Radkiewicz z domu Tajch (1912–1985), działaczka ruchu robotniczego. Oboje zostali pochowani na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera II D4-2-4)Wyszukiwarka grobów w Warszawie.. Jego brat Antoni, funkcjonariusz WKP(b), został w 1937 aresztowany i stracony przez NKWD, także siostra Anna była represjonowana i zesłana do Republiki Komi.
Awanse 1940 – podporucznik, 1943 – kapitan, 1947 – generał dywizji.