W 1861 opublikował kolejną drugą część tego traktatu, La Clef des Grandes Mystères (The Key to the Great Mysteries, Klucz do Wielkich Tajemnic). Kolejne jego prace to Fables et Symboles (Stories and Images, Historie i Obrazy), 1862, oraz La Science des Esprits (The Science of Spirits, Nauka o Duchach), 1865. W 1868 napisał Le Grand Arcane, ou l'Occultisme Dévoilé (The Great Secret, or Occultism Unveiled, Wielki Sekret, czyli Okultyzm Ujawniony), która to praca opublikowana została dopiero pośmiertnie w roku 1898.
Jego wersja nauki o magii odniosła olbrzymi sukces, zwłaszcza po jego śmierci. Jego nauczanie nie zawierało oczywistych tekstów mogących świadczyć o fanatyzmie, nawet pomimo tego, iż jego dzieła uznawane były za „mroczne”. Éliphas nie starał się zarobić na swoich naukach, ani też, w przeciwieństwie do wielu wcześniejszych i późniejszych autorów, nie udawał, że jest członkiem jakiegoś starożytnego i tajemniczego stowarzyszenia. W swój system magiczny włączył karty tarota, wskutek czego stały się one ważnym atrybutem zachodnich magów. Wywarł on głęboki wpływ na magię Hermetycznego Zakonu Złotego Brzasku i to dzięki temu pamięta się dziś Léviego jako jednego z kluczowych postaci magii, które przyczyniły się odrodzenia magii w XX wieku.