W 1919 r. armia azerbejdżańska osiągnęła liczebność ok. 25 tys. żołnierzy, która wzrosła w 1920 r. do ok. 40 tys. Jedną z głównych bolączek okazał się duży niedostatek wyższych kadr wojskowych pochodzenia azerskiego. Dlatego w armii znalazło się wielu generałów i pułkowników oraz niższych wojskowych pochodzenia rosyjskiego. Został też wysłany przedstawiciel wojskowy do Gruzji, mający za zadanie zwerbować oficerów z armii gruzińskiej. Wśród szeregowych żołnierzy szerzyły się natomiast dezercje i niskie morale. Wielu rekrutów uchylało się od służby wojskowej. Brało się to stąd, że Azerowie nie byli werbowani do armii carskiej jako „innowiercy”, i nie wyrobiły się wśród nich odpowiednie nawyki wojskowe. Ponadto brakowało pieniędzy na wypłaty żołdu, a także uzbrojenia i wyposażenia wojskowego.
Na przełomie 1919/1920 r. w skład azerbejdżańskich sił zbrojnych wchodziły: 1 Dywizja Piechoty w Agdamie – d-ca gen. Ibrahim-aga Musa-aga ogły Usubow, gen. Sulejman-bek Ali-Sulejman ogły Efendijew, płk Wasilij Sokołow, a następnie gen. Dżawad-bek Szichlinski, zastępca dowódcy gen. Amanułła Mirza Kadżar, szef sztabu płk Samed-bek Rafibejli, a następnie płk W.