Dziś strugi ręczne są stosowane prawie wyłącznie w meblarstwie artystycznym lub przy renowacji mebli zabytkowych. W stolarstwie i ciesielstwie współczesnym zastąpiły je obrabiarki i elektronarzędzia (strugarka, frezarka, strug elektryczny). + Elementy składowe strugów Strugi metalowe Strug drewniany 300px 320px A – szczelina robocza, B – ostrze, C – klin mocujący, D – pokrętło wysunięcia ostrza, E – uchwyt przedni, F – odchylak, G – dźwignia przechyłu ostrza, H – rękojeść (uchwyt), I – pokrętło reg. szczeliny roboczej, J – element reg. szczeliny roboczej A – szczelina robocza, B – ostrze, C – klin, D – odchylak, E – nos (uchwyt), F – odbój, G – stopa (podeszwa)
Technika obróbki thumb|100px|dobrze thumb|100px|źle Zasadą w obróbce jest równomierny ruch posuwisty narzędzia z przenoszeniem nacisku na przód struga na początku obrabianej powierzchni i na tył kiedy kończymy suw. W przypadku strugów europejskich pchamy narzędzie (wyjątkiem są strugi ciesielskie dwuręczne – tu pchamy i ciągniemy jednocześnie) od siebie, w krajach dalekiego wschodu ciągniemy do siebie (np. japoński strug kanna)
Obróbka powinna się odbywać zgodnie z przebiegiem włókien tj. nie może być prowadzona "pod słoje". Poprawnie prowadzony strug daje pojedynczy wiór.