Typ C – seria prototypów ciężkich karabinów maszynowych zbudowanych w Polsce w drugiej połowie lat trzydziestych XX wieku.
Historia konstrukcji Wprowadzenie do uzbrojenia cekaemu wz. 30 nie zakończyło prac nad karabinami maszynowymi prowadzonych w Polsce. Nowy karabin maszynowy był konstrukcją udaną, ale ciężką. Dlatego niezbyt nadawał się jako uzbrojenie kawalerii, czy jednostek pomocniczych (np. saperów).
W 1936 roku inż. Wawrzyniec Lewandowski, pracownik Fabryki Karabinów w Warszawie, opracował projekt karabinu maszynowego z lufą chłodzoną powietrzem, opartego częściowo na konstrukcji erkaemu Browning wz. 1928. Nowa konstrukcja zainteresowała Inspektorat Saperów Wojska Polskiego. Na przełomie lat 1936/37 na jego zamówienie powstał pierwszy prototyp oznaczony jako C1. Próby prowadzone na początku 1937 roku zostały przerwane (uszkodzenie broni). Jednak wyniki były na tyle zachęcające, że w Fabryce Karabinów wykonano w tym samym roku prototyp udoskonalonej wersji oznaczonej jako C2.
24 lutego 1938 roku odbyła się specjalna konferencja poświęcona karabinowi maszynowemu Typ C. W jej trakcie zainteresowanie nim wyraził Inspektorat Piechoty, a także przedstawiciele Dowództwa Broni Pancernych.