Granice ciecz–ciecz i ciecz–gaz thumb|150px|Faza powierzchniowa ciecz–ciecz (schemat) thumb|150px|Schemat dwuwarstwy lipidowej i miceli thumb|150px|Budowa liposomu thumb|150px|Schemat podwójnej warstwy elektrycznej Granice ciecz–ciecz i ciecz–gaz występują w układach, w których zachodzą np.: parowanie i skraplanie absorpcja i desorpcja powstawanie warstw niemieszających się cieczy lub emulsji.
Charakterystycznym przykładem fazy powierzchniowej jest warstwa cieczy, znajdująca się między dwoma ciekłym fazami objętościowymi o różnych właściwościach, np. określonych wartościach stężeń składników. W fazie powierzchniowej stężenia tych składników monotonicznie rosną lub maleją w miarę przemieszczania się punktu od fazy pierwszej do drugiej (amorfizm).
Najważniejszą rolę w biologii, odgrywają bardziej ostre granice między roztworami (np. cytoplazma, płyn zewnątrzkomórkowy, błona komórkowa). Powstawanie i trwałość granic między roztworami wodnymi i cieczami niepolarnymi (np. tłuszcze) jest często związana z obecnością związków o właściwościach amfifilowych, między innymi fosfolipidów lub glikolipidów. Takie związki samorzutnie gromadzą się na powierzchni roztworów wodnych, tworząc uporządkowane warstwy, w których są skierowane grupą hydrofilową w kierunku wody.