Coraz słabszy Mengystu w drugiej połowie lat 80. utracił radziecką pomoc wojskową. Wywołało to chaos w szeregach armii. Coraz większe grono żołnierzy sprzeciwiało się rządom dyktatora. W 1989 roku doszło do nieudanego puczu wojskowych przeciwników Mengystu. Groźba anarchii skłoniła Mengystu (od 1987 roku prezydenta) do rozmów pokojowych z opozycją. W 1989 roku w Nairobi ruszyły rozmowy między rządem a partyzantami z Erytrei; w rozmowach udział wziął reprezentant Stanów Zjednoczonych Jimmy CarterFontrier, Marc. La chute de la junte militaire ethiopienne: (1987–1991): chroniques de la Republique Populaire et Democratique d’Ethiopie. Paris [u.a.]: L’ Harmattan, 1999. s. 453–454.. Jeszcze w tym samym roku jego rząd rozpoczął rozmowy w Rzymie z przywódcą Tigrajskiego Ludowego Frontu Wyzwolenia, Melesem Zenawi. Rozmowy okazały się bezowocne a rebelianci kontynuowali kampanię partyzanckąHaile-Selassie, Teferra. The Ethiopian Revolution, 1974–1991: From a Monarchical Autocracy to a Military Oligarchy. London [u.a.]: Kegan Paul Internat, 1997. s. 293..
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Wojna domowa w Etiopii · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.