sięgały najgłębiej terytorium wroga i wyrządzały najwięcej szkód średnie (czapuł – pol. czambuł) – liczyły od tysiąca do kilku tysięcy wojowników, wyruszały pod wodzą beja lub mirzy; małe (besz-basz – pol. pięć głów) – wywołane były głównie głodem, klęskami żywiołowymi (np. susza, powódź) albo masowym zdychaniem bydła; większość z nich podejmowana była przez koczowniczych Nogajów z wybrzeży Morza Czarnego. Brało w nich udział od kilkudziesięciu do tysiąca ludzi; odbywały się często bez wiedzy i pozwolenia chana czy sułtana tureckiego.
Szlaki najazdów Ordy docierały na tereny polskie trzema głównymi szlakami, które ustalały się od powstania Chanatu Krymskiego do XVII wieku, ciągnącymi się głównie wzdłuż wododziałów, pomiędzy większymi rzekami. Szlak wołoski. Tatarzy krymscy przekraczali Dniestr poniżej Tehinii i z Budziaku podążali pomiędzy Prutem i Dniestrem przez Mołdawię (Besarabię), koło Śniatynia wkraczali na Pokucie i dalej poprzez ziemię halicką kierowali się w stronę Lwowa i Buczacza. Szlak czarny. Biegł z Krymu przez Tawań między dorzeczem Dniepru i Bohu od górnego Ingułu na północ przez Wyżynę Naddnieprzańską, na wysokości Korsunia rozdzielał się w stronę Kijowa oraz poprzez północną Bracławszczyznę na wołyński Zbaraż (jedna z jego odnóg ciągnąca się wzdłuż Udyczu zwana była szlakiem Udyckim).