I Republika Portugalska W okresie I Republiki Portugalskiej (1910–1926) wpływy masonerii w społeczeństwie wzrosły. Przynależność do loży stawała się często przepustką do objęcia wysokich stanowisk państwowych i urzędniczych. W krótkim okresie liczba braci podwoiła się do 4 tys. Wśród posłów do Zgromadzenia Republiki około połowy stanowili masoni, podobnie jak w pierwszym rządzie tymczasowym (1910–1911). Procent ten utrzymał się aż do lat 20. Wśród prezydentów republiki (1910–1926) trzech było wolnomularzami: Bernardino Machado, Sidónio Pais i António José de Almeida, gremiolusitano.eu [dostęp: 20 stycznia 2011] . Znany z antyklerykalnych poglądów Afonso Costa również przynależał do masonerii.
W 1914 w łonie GOL nastąpił podział na skutek konfliktu między władzami uchwałodawczymi a wykonawczymi. Część Najwyższej Rady GOL, skonfliktowana z wielkim mistrzem i jego zastępcą, powołała własną obediencję pod nazwą Grémio Luso-Escocês z siedzibą w Lizbonie. Na jej czele stanął były wielki mistrz GOL generał Luís Augusto Ferreira de Castro. Do nowej instytucji przeszło ok. 1/3 wolnomularzy portugalskich. Politycznie związani byli z mniej radykalnym skrzydłem republikanów, popierając rządy Sidónio Paisa.