Należał od tej pory do najbliższych współpracowników locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego metropolity Sergiusza, którego poznał, jako wykładowcę, jeszcze w czasie studiów w Akademii.
3 kwietnia 1928 wyznaczony na biskupa ołonieckiego i pietrozawodskiego, jednak już po miesiącu został przeniesiony do eparchii połtawskiej. W 1932 przeniesiony ponownie do eparchii kijowskiej. Po dwóch latach sprawowania urzędu został przeniesiony ponownie, obejmując tym samym katedrę charkowską. Od października 1934 do lutego 1935 był biskupem wyszhorodzkim.
W 1935 objął zarząd eparchii włodzimierskiej i suzdalskiej. W roku następnym został aresztowany razem z grupą innych duchownych i uwięziony w łagrze w obwodzie pskowskim. Uwolniony po zmianie polityki władz stalinowskich wobec Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, otrzymał tytuł biskupa możajskiego, wikariusza eparchii moskiewskiej. Razem z metropolitą Sergiuszem został jednak ewakuowany z Moskwy do Uljanowska. W 1942 skierowano go natomiast do eparchii gorkowskiej z tytułem arcybiskupa gorkowskiego i arzamaskiego. W momencie obejmowania przez niego obowiązków struktury eparchii były niemal całkowicie zniszczone przez prześladowania okresu wielkiego terroru, w samym mieście Gorki działała jedna cerkiew.