Henryk Dziwak, niem. Heinrich der Wunderliche (ur. 1267 r., zm. 7 września 1322 r.) – wspólnie z braćmi książę Brunszwiku od 1279 r., po podziale w 1286 r. samodzielny książę na Grubenhagen, z dynastii Welfów.
Życiorys Henryk był najstarszym spośród synów księcia Brunszwiku Albrechta I Wielkiego i Alessiny, córki margrabiego Montferratu Bonifacego II. Wraz z dwoma innymi braćmi, którzy przeżyli ojca, Albrechtem II Tłustym i Wilhelmem (kolejny, Luther został poświęcony karierze duchownej i później został wielkim mistrzem zakonu krzyżackiego) został następcą ojca po jego śmierci w 1279 r. Ponieważ jednak wszyscy bracia byli niepełnoletni, początkowo opiekuńcze rządy sprawowała matka wraz ze stryjem Konradem, biskupem Verden. Wkrótce opiekę nad braćmi przejął Henryk.
Uznanie braci za pełnoletnich doprowadziło do podziału księstwa brunszwickiego w 1286 r. – każdy z nich objął samodzielne rządy w jednej z jego części. Henrykowi przypadła część księstwa z siedzibą na zamku Grubenhagen (obejmowała m.in. część Harzu z kopalniami srebra). Zgodnie z układem z 1286 r. bracia niektóre decyzje mieli podejmować wspólnie, jednak między Henrykiem i młodszym Albrechtem często dochodziło do sporów i kłótni, a nawet wojen (w 1288 r. i 1291 r. przeciwko Henrykowi wystąpili obaj bracia).