Najstarszymi zachowanymi sztukami teatralnymi okresu średniowiecza były pochodzący z XIII wieku poemat dramatyczny Howannesa z Jerzyngi zwanego Pluzem oraz XIV-wieczna Księga Adama autorstwa Arrakela ze Sjuniku.
Prawdopodobnie przedstawienia odwoływały się także do tradycji ludowych, mitów i legend ormiańskich. Na przykład w dziele Hajsmawurk, zredagowanym przez Grzegorza z Chlatu na przełomie XIV–XV wieku, zawarte zostało podanie o szalonym królewiczu Szidarze, który usiłował wyrwać się spod władzy ojca.
Teatr nowożytny W epoce nowożytnej teatr na terenie Armenii przeżywał kryzys. Tradycja starożytna przetrwała jeszcze w obscenicznych farsach, o czym świadczy relacja podróżnika Jeana Chardina o sztuce, wystawionej w Erywaniu w 1673 roku. Ostatnie ślady wpływu tradycji ormiańskiej na przedstawienia widoczne są w sztukach Abeghatogh, Pasza, Szah-szah czy Ghadi.