Powstanie w Gandży (ros. Гянджинский мятеж, az. Gəncə üsyanı) – antybolszewickie wystąpienie zbrojne wojsk azerbejdżańskich w Gandży w połowie 1920 roku.

Po zajęciu bez walki terytorium Demokratycznej Republiki Azerbejdżanu, przypieczętowanym wkroczeniem do Baku 28 kwietnia 1920 r. przez wojska bolszewickie, doszło do szeregu zbrojnych buntów i powstań przeciwko rewolucyjnej władzy. Były one reakcją na sowietyzację Azerbejdżanu, rabunek bakińskich pól naftowych, wojenne rekwizycje, walkę z religią i rządy terroru.

Do największego powstania doszło w Gandży, pierwszej stolicy Demokratycznej Republiki Azerbejdżanu. W mieście stacjonował sowiecki garnizon w liczbie ok. 2 tys. żołnierzy. Stanowiły go 178 i 180 Pułki Strzeleckie, 20 Brygada Konna i dywizjon artylerii. Na ich czele stał były carski oficer Szirmacher. W Gandży pozostawał również na razie nierozbrojony garnizon azerbejdżański. 16 maja płk Dżachangir-bek Kazymbekow wysłał sekretnie do Tyflisu 2 wyższych oficerów, którzy mieli uzgodnić wybuch powstania z Gruzinami. Ponadto do Karabachu udało się 2 kolejnych oficerów w celu nawiązania kontaktu ze stacjonującym tam 3 Szekinskim Pułkiem Konnym. Powstanie zaplanowano na dzień 22 maja.