Kariera polityczna Po powrocie do Egiptu wstąpił do partii politycznej Wafd, z ramienia której w 1924 został wybrany do egipskiego parlamentu. Ze względu na libijskie doświadczenia, partia Wafd często wybierała Azzama na swojego reprezentanta podczas oficjalnych spotkań i międzynarodowych konferencji. Jego najważniejszą zagraniczną wizytą z tego okresu był udział w Generalnej Konferencji Islamskiej w 1931 w Jerozolimie (Mandat Palestyny). Najważniejszymi punktami konferencji były propozycja utworzenia Uniwersytetu Islamskiego w Jerozolimie oraz przywrócenie Islamskiego Kalifatu. Azzam odegrał ważną rolę w konferencji, wchodząc w skład Komitetu Wykonawczego Kongresu.
W listopadzie 1932 Azzam odłączył się od partii Wafd i bardzo szybko stał się członkiem pałacowej świty skupionej wokół króla Faruka I. W 1936 Faruk I mianował go pełnomocnikiem i specjalnym ministrem w Iraku i Iranu, a rok później został ministrem w Arabii Saudyjskiej. 18 sierpnia 1939 został ministrem w rządzie Alego Mahira Paszy. W 1939 był członkiem egipskiej delegacji na konferencji w sprawie Palestyny, która odbyła się w Londynie.