Nie rozwiązało to jednak problemu i niemal natychmiast doszło do wybuchu wojny domowej w Palestynie.
Wielki Mufti Jerozolimy i przewodniczący Wysokiego Komitetu Arabskiego, Al-Hadżdż Muhammad Amin al-Husajni w dniu 9 lutego 1948 na sesji Ligi Arabskiej w Kairze przedstawił propozycję powołania Sztabu Generalnego palestyńskich wojsk Ligi, utworzenie palestyńskiego Rządu Tymczasowego, na obszarach opuszczonych przez wojska brytyjskie przekazanie władzy lokalnym Komitetom Narodowym, udzielenia wsparcia finansowego na rzecz tworzenia administracji w Palestynie i powołania Wysokiej Komisji działającej na rzecz uzyskania odszkodowań wojennych dla palestyńskich uchodźców. Jego propozycje zostały odrzucone. Propozycja ta została odrzucona. Następnie, w dniu 10 kwietnia podczas kolejnego szczytu państw Ligi Arabskiej w Kairze, iracki generał Ismail Safwat wezwał do rozmieszczenia arabskich armii na granicach Palestyny. Miałyby one przeprowadzać małe operacje wojskowe wymierzone przeciwko żydowskim osiedlom, przygotowując się do inwazji na dużą skalę. Jednak z powodu krótkości czasu, przygotowania do przeprowadzenia interwencji na dużą skalę nie mogły być ukończone, a do jej przeprowadzenia można było wyznaczyć tylko nieliczne siły oparte w większości na jordańskim Legionie Arabskim.