Aby jeszcze bardziej zwiększyć precyzję pomiaru jasności, przed „naukowym” detektorem CCD umieszczona jest płytka z matrycą 6×6 mikrosoczewek Fabry’ego. Soczewki te powodują, że obrazy gwiazd, które normalnie na płaszczyźnie CCD miałyby rozmiar kilku pikseli, stają się kołami o średnicy 44 pikseli. Dzięki rozłożeniu światła na wiele elementów światłoczułych zwiększa się zakres dynamiczny pomiaru i redukuje błędy wynikające z niejednakowej czułości poszczególnych elementów (pikseli) CCD. Umożliwia to pomiary względnych zmian jasności gwiazd na poziomie kilku milionowych (ppm). Mikrosoczewki pokrywają tylko część powierzchni detektora, dzięki czemu możliwa jest jednoczesna precyzyjna obserwacja jednej lub dwóch jasnych gwiazd (z użyciem soczewek) i, mniej dokładna, kilku innych, słabszych obiektów znajdujących się w polu widzenia.
Sonda nie posiada własnych silników, orientacja w przestrzeni jest utrzymywana za pomocą systemu kół reakcyjnych i magnetosiłowników sterowanych sygnałem pochodzącym z pomiaru położeń gwiazd odniesienia na „prowadzącym” detektorze CCD. Dokładność z jaką system ten utrzymuje orientację sondy w przestrzeni wynosi około 10 sekund kątowych.