W 1772 r., po I rozbiorze Polski, miasto znalazło się pod panowaniem austriackim (zabór austriacki) jako część Galicji. Ewaryst Andrzej Kuropatnicki w wydanym po raz pierwszy w 1786 r. dziełku pt. „Geografia (...) Galicyi i Lodomeryi” tak pisał o Andrychowie, znajdującym się wówczas w cyrkule myślenickim: Domu hrabiów Ank[w]iczów, fabryką drelichów, obrusów, serwet nietylko w Galicyi, ale i w Polszcze, Moskwie, we Włoszech, w Węgrzech, Czechach, Śląsku i Morawie sławna. W 1784 r., dekretem cesarza Józefa II, odebrano prawa miejskie 177 miasteczkom galicyjskim, w tym Andrychowowi.
Pierwszą szkołę założono dopiero w 1791 r. Początkowo nie miała ona własnego budynku, a nauka odbywała się w wynajmowanych izbach. W 1823 r. Andrychów otrzymał przywilej potwierdzający prawa miejskie w nowych warunkach politycznych. Na koniec XVIII w. przypadł rozkwit kolegacji chłopskich. Niepiśmienni często chłopi prowadzili interesy w Stambule, Aleksandrii, Wenecji, Marsylii, Barcelonie, Lubece, Hamburgu, Gdańsku, Moskwie. W 1886 r. rady wsi i miasta podjęły decyzję o połączeniu się Andrychowa w jeden organizm miejski. Tereny wsi Andrychów zostały włączone do miasta Andrychowa. W tym czasie Andrychów był siedzibą magistratu, sądu grodzkiego (od 1855 r.), ekspedycji pocztowej, urzędu miar i wag, kwatermistrzostwa wojska i notariatu. Już od 1807 r.