thumb|Zasada anodowej ochrony elektrolitycznej ścian zbiornika (prąd z zewnętrznego źródła pasywuje fragmenty powierzchni w miejscach nieszczelności powłoki) thumb|Nieszczelność szlachetnej powłoki ochronnej w przypadku, gdy stop ulega pasywacji thumb|Nieszczelność szlachetnej powłoki ochronnej jako przyczyna wżeru, w przypadku, gdy nie dochodzi do pasywacji Ochrona anodowa – jedna z metod ochrony metali przed korozją elektrochemiczną, polegająca na połączeniu wszystkich elementów chronionej konstrukcji w jeden zamknięty obwód elektryczny, w którym chroniony metal jest anodą. Na jego powierzchni zachodzą reakcje utleniania, które prowadzą do wytworzenia produktów stałych w formie zwartych warstw nalotowych, np. warstw tlenków, dobrze przylegających do powierzchni metalu i nietworzących roztworów stałych z metalem i z utleniaczem. Dzięki temu korozja zostaje zahamowana (pasywacja).

Do anodowej polaryzacji chronionego metalu doprowadza się: stosując zewnętrzne źródła napięcia (ochrona elektrolityczna) zapewniając kontakt z metalem, który w środowisku korozji ma wyższy potencjał, czyli jest bardziej szlachetny (ochrona galwaniczna)