Kiedy granica faz jest poszerzana, to minimalna praca (zmiana) wymagana do stworzenia dodatkowej powierzchni międzyfazowej jest iloczynem napięcia międzyfazowego cieczy γl i przyrostu powierzchni międzyfazowej, ΔA; ΔWmin = γl • ΔA gdzie A to pole powierzchni.
Surfaktanty są substancjami, które przy niskich stężeniach adsorbują się na jednej lub wszystkich granicach międzyfazowych w układzie i znacząco zmieniają ilość pracy potrzebnej do ich poszerzenia. Działanie surfaktantów polega zazwyczaj na zmniejszaniu swobodnej energii międzyfazowej, chociaż są sytuacje, kiedy są one używane do jej zwiększenia. Termin „granica faz” oznacza obszar graniczny między dwiema niemieszającymi się fazami. Termin „powierzchnia” oznacza granicę faz, gdzie jedną z faz jest gaz, zwykle powietrze.
Budowa Ogólny mechanizm działania thumb|250px|Orientacja surfaktantu na powierzchni wody Surfaktanty mają charakterystyczną budowę cząsteczkową. Każdy tensyd składa się z dwóch części: z grupy, która ma bardzo niskie powinowactwo do rozpuszczalnika, nazywana grupą liofobową, oraz z grupy, która ma silne powinowactwo do rozpuszczalnika, nazywana grupą liofilową. Taka budowa cząsteczki określana jest mianem budowy amfifilowej.