Historia W 1924 roku sowiecka Rewolucyjna Rada Wojskowa Republiki zatwierdziła wykorzystywanie psów do celów wojskowych, które obejmowały szeroki zakres zadań, takich jak ratownictwo, udzielanie pierwszej pomocy, łączność, odnajdywanie min i ludzi, pomoc w walce, przewożenie na saniach żywności, lekarstw i rannych żołnierzy oraz niszczenie celów wroga. Pomysł wykorzystania psów jako „mobilnych min” powstał na początku lat 30. XX wieku wraz z projektem dopasowanych do nich min. W obwodzie moskiewskim utworzono specjalistyczną szkołę szkolenia psów. Wkrótce otwarto dwanaście regionalnych szkół, z których trzy szkoliły psy przeciwpancerne.
Szkolenie Instruktorzy z Armii Czerwonej trenowali psy przez morzenie ich głodem przez kilka dni, a następnie umieszczanie pokarmu pod czołgiem z włączonym silnikiem, zachęcając głodne psy, aby podbiegały do pojazdu i wchodziły pod niego, by wyciągnąć pokarm. Dodatkowo czołg poruszał się z różną prędkością, strzelał z karabinu maszynowego i z armaty tak aby przyzwyczaić psy do warunków bitewnych. Uczestniczący w szkoleniach behawiorysta Kruszinski stworzył kryteria wcielenia psów do służby: wybierano zwierzęta wyjątkowo pobudliwe (łatwo podniecające się) i bardzo ruchliwe. Jednak te cechy można było zbadać dopiero wtedy, gdy psy przeszły już szkolenie przeciwczołgowe.