Siły Zbrojne Demokratycznej Republiki Armenii (arm. Հայկական Բանակ, ros. Национальная армия Армении) – oficjalna nazwa wojska Demokratycznej Republiki Armenii, istniejącej w latach 1918–1920.
Historia Po rewolucji lutowej 1917 r. przedstawiciele diaspory ormiańskiej w Rosji zwrócili się do Rządu Tymczasowego o umożliwienie powrotu na Zakaukazie oficerów i żołnierzy armii carskiej pochodzenia armeńskiego. Premier Aleksander Kiereński, popierający aspiracje narodowościowe armeńskich dasznaków, wyraził zgodę na tę prośbę. Latem 1917 r. na froncie tureckim zostało sformowanych sześć pułków armeńskich, zgrupowanych jesienią tego roku w dwie dywizje piechoty. Pod koniec 1917 r. utworzono Ochotniczy Korpus Armeński. Dowództwo Korpusu objął gen. Foma Nazarbekow (Towmas Nazarbekian). Szefem sztabu został gen. Wyszinski. W skład Korpusu weszły: 1 Dywizja – dowódca gen. Aleksandr Areszian, 2 Dywizja – dowódca płk Mowses Silikow (Mowses Silikian), Brygada Konna – płk Gorganian, Pułk Lorinski, Pułk Szuszinski, Pułk Achałkałacki, Pułk Chazachrski. Do Korpusu włączono też Dywizję Zachodnioarmeńską gen. Andranika Torosa Ozaniana w składzie trzech brygad.