W 1952 objął zarząd eparchii tulskiej i bielowskiej. Po dwóch latach przeniesiony na katedrę astrachańską i stalingradzką, zaś w 1959 – do eparchii omskiej i tiumeńskiej. W 1961 uzyskał tytuł naukowy kandydata nauk teologicznych za pracę poświęconą Żywej Cerkwi, rok później nadano mu tytuł magistra za kolejną pracę poruszającą podobne problemy.
3 kwietnia 1961 został arcybiskupem permskim i solikamskim, jednak już po roku przeniesiono go na katedrę berlińską i niemiecką, otrzymując równocześnie tytuł Egzarchy Europy Środkowej. W 1964 objął katedrę jarosławską i rostowską.
Uczestniczył w dialogu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego z innymi autokefalicznymi Cerkwiami lokalnymi: w 1946 prowadził rozmowy z Serbskim Kościołem Prawosławnym w sprawie przejścia w jurysdykcję Patriarchatu Moskiewskiego struktur Kościoła prawosławnego w Czechosłowacji. Pochodził z ubogiej rodziny, jednak jako biskup prowadził wyjątkowo wystawny tryb życia.
Przypisy
Bibliografia Biogram w bazie prawosławia rosyjskiego