W zamian, obiecuje poświęcić się doskonaleniu chronometrów morskich i wyliczeniom nawigacyjnym. 24 lipca 1766 r. Król zatwierdza projekt i wydaje zgodę na sfinansowanie budowy dwóch chronometrów morskichFrédéric-Alexandre-Marie Jeanneret, James-Henri Bonhôte, Biographie neuchâteloise, volume 1, 1863..
W celu przetestowania precyzji działania nowych chronometrów morskich, 3 listopada 1768 r. Książę de Praslin przekazuje zegary nr 6 i nr 8 podróżnikowi i hydrografowi, hrabi de Fleurieu (1738-1810), chorążemu królewskiej marynarki, któremu towarzyszy ksiądz kanonik Pingré (1711-1796), astronom i geograf marynarki oraz członek Królewskiej Akademii Nauk. Ich misja polega na wypróbowaniu zegarów na korwecie żaglowej L’Isis, w trakcie podróży tam i z powrotem między Rochefort a kolonią Saint-Domingue. Wyprawa trwa dziesięć miesięcy, a testy na chronometrach zostają zwieńczone sukcesem. Obserwacje poczynione przez hrabiego de Fleurieu są opublikowane w 1773 r. pod tytułem „Voyage fait par ordre du roi, pour éprouver les horloges marines”.